تمام دنیای ما

لای لایی شبانه را چندبار بخوانم که برای یک عمر خاطره ماندگار باشد؟

دستهای کوچک تو را چندبار ببوسم تا این لطافت باور ناپذیر را ادراک کنم؟

النای من، چهره معصوم تو به هنگام خواب آنقدر دیدنیست که می‌خواهم زمان بایستد و من بیدار محو تماشای تو بمانم

دیدن بازی تو با پدر آنقدر لذت‌بخش است که آرزو می‌کنم هیچ کاری منتظر من نباشد

دیگر میان حرفهای من و پدر قصه‌های تو بی‌خبر می‌دوند، حتی وقتی خواب می‌روی باز تو را تماشا می‌کنیم

النا روزی کودکی خواهی داشت و دستهای کوچکش را هزار بار بوسه خواهی زد

من برای تو امروز از این عشق می‌نویسم

می‌نویسم شاید آنروز فرصت دیدارمان آنقدر اندک باشد که نتوانم شرح این عاشقی تکراری را برایت بگویم