LAÇIN ELENA

زندگی، زندگی ، زندگی زندگی من، زندگی تو، زندگی مردمان. همش بدجور بهم پیوند خورده دختر! اونقدر بهم ربط داریم که اگر بخواهیم هرطور دلمون میگه رفتار کنیم زندگی یه نفر دیگه قطعا خراب میشه. میبینی النابانو چرا گاهی به تو سخت می‌گیرم، می‌دونی چرا صحبت از قانون و باید و نبایدهاست؟! برای باهم بودن، برای یه زندگی راحت و آروم کنار همدیگر. النا بانوی من، برای ما قانون معنی زنجیز نداره، قانون دست و پاگیر نیست و باید‌ها و نباید‌ها رو مجازات معنی نمی‌کنیم. قانون روش حرکته. مثل یه پرنده که اگر قانون آسمون و زمین رو ندونه اوج نخواهد گرفت! برای من و تو و ما قانون همه جا هست و باید‌ها برای هرساعت و هرجا معنی دار...

النای کوچک، جمعه اینده دوسال از آمدنت به این دنیا تمام می‌شود. سالها روبروی تو صف کشیده‌اند منتظرند هر روزشان را پربار کنی، هر فصلشان رنگین از خوشحالی مردمان کنی النای نازنین، روز تولدمان خنده‌ها از بودنمان نیست، خوشحالی ما از فرصتیست که در دستان ماست فرصتی نه چندان بلند و نه خیلی کوتاه، به اندازه یک عمر، که باید کشت کنی کاو کنی، گشت بزنی، گریه کنی خنده کنی روز تولد باید که فکر کنی، هرآنچه تا امروز کردی و تا فردا باید. هرآنچه پیش روی توست را بنویس و بخاطر بسپار این فرصت گریزپاست! النای فرشته خوی من، روز تولد تو یادآور عشق است، عشق برای من برای پدر، عشق از سوی پروردگاری که فرصت با تو بودن را به من داد ...

وقتی یه روح پاک کوچولو وارد این دنیا میشه خدا به دو نفر میگه که خیلی مواظب اون باشند. اون دو نفر برای لحظه لحظه زندگی این روح پاک برنامه‌ریزی می‌کنند، به همه جا سرک می‌کشند و هرچیزی که بدرد این کوچولو بخوره و براش مفیده باشه میارن. به اون یاد میدن چطورزندگی کنه، چی خوبه و چی بده! اما… اما توی دنیا فقط این سه نفر نیستند هزار هزار آدم دیگه هم دور و بر این کوچولو هستند. بعضی‌ها خیلی نزدیک و بعضی‌ها خیلی دور اما همه اونها یه بخشی از دنیای این کوچولو رو می‌سازند. می‌دونین به چی فکر می‌کنم؟ اینکه وقتی ارزش‌های زندگی و معیارهایی که پدر و مادر یه بچه بهش یاد میدن با ارزش‌های زندگی یکی ...

  النای من نگاه کن همه این موجودات کوچک آزادند مبادا دربندشان کنی! قلب کوچک آنها در قفس می‌میرد به پرنده‌ نگاه کن، پرنده پرواز می‌کند، اسیر زمین نیست پروانه‌ها روزگاری کرم بودند، رنج پیله کشیدند که بال زیبا دارند نگاه کن مورچه‌ها همیشه حرکت می‌کنند قناری عاشقانه آواز می‌خواند همه این موجودات کوچک عاشق طبیعتند النای من گربه کوچکی دیدی بسرش دست نوازش بکش و به چشمان سگها نگاه کن تا محبت را ببینی به صدای طبیعت گوش بده تا تسبیح گفتن خدا را بشنوی النا، من و تو جزئی از این خلقتیم، تکه کوچکی از بیکرانی دریا قطعه ناچیزی از کوه‌ها اما بزرگیم ه...

تو آرام خفته‌ای آنقدر آرام که گویی صدای بال پروانه‌ها هم می‌تواند بیدارت کند و من مبهوت از نعمت داشتن تو، آرام گرفتنت در آغوشم و لمس پوست لطیف صورت تو دستهای کوچکت را تا آنجا که می‌توانم می‌بوسم، نگاهت می‌کنم و لحظه لحظه با تو بودن را نفس می‌کشم که به اندازه یک نفس کوتاه است همه توانم را برای لذت بردن از نوپایی تو بکار می‌گیرم باشد که فردای دویدنت حسرت نخورم شاید اگر آن روز من نیز با تو بدوم حسرت هم بی‌معنی بماند شاید اگر من هم با تو بزرگ شوم قدم‌های بزرگت را همراه باشم نمی‌خواهم گاه بزرگیت بگویم تکیه‌گاهم باش. من از تو هیچ نمی‌خواهم و دعا می‌...

چند صباحیست که کلبه ما یه رنگ و بوی دیگه داره، حرف‌ها، رنگ‌ها، عکس‌ها، همه حکایت از وجود یه موجود شیرین و دوست‌داشتنی داره… النا، دختر کوچولوی ما! یه دختر مهربون، باهوش، کنجکاو یا به قول بابا فضول. دلم می‌خواد همه حرف‌های قشنگ دنیارو اینجا براش یادگار بزارم تا یه روز خودش شروع کنه و از خاطراتش، آرزوهاش و حرف‌های دلش بنویسه. فعلا منم و یه صفحه خالی که گاه گاه خطی برای دخترم می‌نویسم. ...

جودی عزیزم! درست است؛ ما به اندازه خاطرات خوشی که از دیگران داریم، آنها را دوست داریم و به آنها وابسته می‌شویم.     جودی! کاملا با تو موافق هستم که عده‌ای از مردم هرگز زندگی نمی‌کنند و زندگی را یک مسابقه دو می‌دانند و می‌خواهند هرچه زودتر به هدفی که درافق دوردست است، دست یابند و متوجه نمی‌شوند که آن‌قدرخسته شده‌اند که شاید نتوانند به مقصد برسند و اگرهم برسند، ناگهان خود را در پایان خط می‌بینند. درحالی که نه به مسیر توجه داشته‌اند و نه لذتی از آن برده‌اند. دیر یا زود آدم پیر و خسته می‌شود، درحالی که از اطراف خود غافل بوده است. آن‌وقت دیگر رسیدن به آرزوها و اهداف ...

قـــــــــــــــوي باش و مستـــقل.... وقتي کله صبح با اون چشمای خواب آلودت معصومانه نگاهم میکنی تا ازتوجدانشم اما من خونسردانه با دل ریش ریش شده سوار سرویس اداره میشم تا به اداره برسم وتو پشت سرم گريه میکني، قلبم به درد می اید، منتظرمیمانم تابه كوچكترين بهانه اي در رو بازكنم و پیش تو توی ماشین بمانم ولي اين كار رو نمیکنم... جگرم, نازمن النایم: اين كار رو نمیکنم تا فرداي روزگار بدون من درمونده نشي، تا در برابر تمام تنهايي و سختي هاي مشكلات قد علم كني، درست مثل سروي كه تو خاك ريشه دوانده و هيچ باد و باروني نميتونه از جا بلندش كنه و زمين بزنه... كوچولوي من اين كار رو نكردم تا وجودت رو مستقل از من باور كني... ...

پنجشنبه ٣ تیر ١٣٩١ ...